امر به معروف و نهى از منكر مسئله 2200 - از مهمترين واجبات شرعى و از ضروريات دين مىباشد و در قرآن كريم و روايات اهلبيت ( عليهم السلام ) تأكيدات زياد در باره اين دو وارد شده است . در حديثى از پيامبر اكرم ( ص ) آمده است : خداوند از مؤمن ضعيف و بىدين بدش مىآيد . سؤال شد كه آن كيست ؟ فرمود : آنكه نهى از منكر نمىكند . و از مولى الموحدين ( ع ) نقل است : پيشينيان شما هلاك شدند ، چون معصيت‌ها مىكردند و علماى الهى آنها را منع نمىكردند . . . مسئله 2201 - امر به معروف و نهى از منكر با شرايطى كه ذكر خواهد شد واجب است ، و ترك آن معصيت است . و در مستحبات و مكروهات ، امر و نهى مستحب است . مسئله 2202 - به عقيده مشهور علما ، امر به معروف و نهى از منكر ، واجب كفائى مىباشد و در صورتى كه بعضى از مكلفين به قدر كفايت قيام به آن كنند از ديگران ساقط است . و اگر اقامه معروف و جلوگيرى از منكر متوقف بر اجتماع جمعى از مكلفين باشد واجب است اجتماع كنند . و اگر عده‌اى قيام كردند و چون ديگران همكارى نكردند موفق نشدند از عهده آنها ساقط مىشود و گناه به گردن متخلفين است ليكن به احتمال قوى . امر به معروف و نهى از منكر واجب عينى با شد و تا به نتيجه منظور نرسيده بايد همه قيام كنند هر چند عده‌اى به قدر كفايت هم قيام كرده باشند . مسئله 2203 - اگر بعضى ، امر و نهى كنند و مؤثّر نشود و بعض ديگر احتمال بدهند كه امر آنان يا نهى آنان مؤثّر است واجب است امر و نهى كنند . مسئله 2204 - در امر به معروف و نهى از منكر صرف بيان مسئله شرعيّه كفايت نمىكند بلكه بايد شخص خلافكار را وادار به اصلاح عملى كنند .